‘Nu is het tijd om haar te gaan blokkeren’ dacht ik. Dat zou de eerste keer zijn. We delen juist verhalen om begrip te krijgen voor andere perspectieven.
C. draait er niet omheen: alle pleegouders zijn slecht, ze stelen andermans kinderen en ze moeten gewoon doen wat ouders willen.
Natuurlijk komt dit voort uit pijn, maar op deze manier gaan we niet dichterbij elkaar komen en geeft ze anderen een onveilig gevoel. Ook de mensen waarvan ik weet dat zij veel respect zullen tonen als C. haar verhaal deelt. Dus dat heb ik meerdere keren aangeboden.
Nog één keer vroeg ik om te bellen.

Ik hoorde een warme, lieve en enthousiaste stem. Even twijfelde ik of zij het wel was, ik kon het niet rijmen met het beeld dat ik had.
C. was zo openhartig dat ik er een boek over zou kunnen schrijven. De komende tijd delen we af en toe een stukje uit haar intens bewogen leven.

“Wat fijn dat ik mijn verhaal mag doen, want er is niemand die naar mij luistert. Ik ben op Facebook pas zo fel geworden, nadat ik me heel machteloos voelde. Ik snap nog steeds niet waarom mijn baby vanuit het ziekenhuis is meegenomen. Middenin de kraamtijd, ik lag nog in het ziekenhuis (!), moest ik op en neer naar de rechtbank.

Daar heb ik gezegd dat alles op orde was en ik genoeg netwerk om mij heen had. De rechter wilde me die kans geven, maar de jeugdbeschermer is er voor gaan liggen.
Toen heb ik gezegd: als het per se moet, dan in ieder geval in een Christelijk pleeggezin, met een vader en een moeder.
Nu woont mijn kindje bij een niet-gelovig lesbisch stel. Dat is een nachtmerrie voor mij!

Ik vind het heel moeilijk dat een contactmoment via een mailtje wordt geannuleerd. Waarom word ik niet gewoon gebeld met wat uitleg?
Heel december heb ik mijn kind niet gezien. Alle feestdagen moet ik in dat ene uurtje zien te vieren. Het lichtpuntje waar ik naar uitkeek… zelfs dat ging niet door.
Ik ben blij mijn verhaal te mogen delen, eindelijk is er iemand die luistert.
Voor mijn kind zal ik altijd blijven vechten. Uit liefde. Dat doet toch iedere ouder?!
Een kermisfoto want daar zijn mijn kind en ik dol op!”

Dankbaar dat C. zo dapper is geweest om haar verhaal te doen.